شعر لری

*این قافله عمر عجب میگذرد*

دلواپس ای قافله بی-یُم، که د نیسم
کم طاقت ای مرحله بی-یُم، که د نیسم

مابین دو دل ایشَهِه پل زه وَکلومی...
سردرگم ای فاصله بی-یم، که د نیسم

بَی اومَی و رفتِش دلَ ایبهس وَلرزه
رُمِهسیه ی ای زلزله بی-یُم، که د نیسم

پرسی یُمَ زُلفش یه دوتا خرده سوالی
آشفته ای مسئله بی-یُم، که د نیسم 

وربفتمَ شونِش که زهونم و مِل آبی
هم بلبل و هم چلچله بی-یُم، که د نیسم 

شلغم همه خَو بی که بسا خَوشَ بوینم
پاپیچ همی مشغله بی-یُم، که د نیسم 

چی رشمه ی وربفته پَلِش سلسله واره
زنجیل همی سلسله بی-یُم، که د نیسم 

دشمون که ومیدا کِلَ من ری کلِش ایزم 
بندیر همی کِلکِله بی-یُم، که د نیسم 

گاهی وسر ایرهتم و گاهی سرَبالا 
زیتر یکلی بی کَلَه بی-یُم، که د نیسم 

بهبوهه ی پیری غم عشقی و سرم زه
غزغون غمی صَی غِله بی-یُم، که د نیسم 

ای چِنتَ من ای شانس خرابی که مو دارم
تا یایِمه سر خُم تِلَه بی-یُم، که د نیسم 

خوش دلبر با حوصله ای بی که د نیسش
خُم هاشق بی حوصله بی-یُم، که د نیسم
ا 

تیر۹۹ دمساز.